BAR

British American Racing
rok założenia: 1998
narodowość: W.Brytania
debiut w F1:
Quantas Australian Grand Prix - 1999
pierwsze zwycięstwo:
-
lata aktywne: 1998- 2005
internet: www.BritishAmericanRacing.com
siedziba: Long Beach
szef: Craig Pollock (1988-2002), David Richards (2002-04), Nick Fry (2005)
adres:
British American Racing
BAR - osiągnięcia i statystyki
mistrzostwo konstruktorów:
ilość zgłoszonych samochodów:: 254
ilość wyścigów: 117
ilość zwycięstw: 0
ilość 2 miejsc: 4
ilość 3 miejsc : 11
ilość zdobytych pole position: 2
ilość startów z pierwszego rzędu: 6
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 0
ilość dnf: 111
 
BAR - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji konstruktorów
2005 38 6
2004 119 2
2003 26 5
2002 7 8
2001 17 6
2000 20 4
1999 0 11
punkty w sumie: 227
 
lista startów
lista modeli
lista kierowców
lista producentów silników
lista dostawców opon
lista dostawców oleju
historia zespołu
Powstanie British American Racing datowane jest na 1997 rok. Wtedy to przedstawiono plan stworzenia nowego, czołowego zesopłu Formuły 1. Osobą, która od początku stała na czele zespołu B.A.R jest Craig Pollock (manager Jacques'a Villeneuve'a, Mistrza Świata Formuły 1 z 1997 roku). Cały projekt finansowany jest od początku przez tytoniowego giganta "British American Tobacco" (BAT), który posiada większą część pakietu kontrolnego zespołu. Od początku z zespołem związana była firma Reynard Racing Cars, prowadzona przez Adriana Reynarda i Rick'a Gorne'a, która od lat buduje nadwozia dla innych serii wyścigowych, oraz Julian Jakobi, jeden z bliskich współpracowników Pollocka.

BAT zainwestował ogromne pieniądze w rozpoczęcie budowy kompletnie nowego ośrodka rozwojowego i fabryki wszystkich komponentów w Brackley. Załogę zespołu BAR w głównej mierze stanowili byli mechanicy zespołu Tyrrell. Tyrrell Racing Organisation za sumę około 26 milionów dolarów został wykupiony już w grudniu 1997 roku. W 1998 Toranosuke Takagi oraz Ricardo Rosset poprowadzili ostatnie bolidy Tyrrella, lecz zespół nie dostał żadnego dofinansowania, gdyż wszelkie środki finansowe były inwestowane w budowę infrastruktury dla przyszłego zespołu BAR. Ken i Bob Tyrrell opuścili zespół już na początku 1998 roku.

British American Racing miał obiecane fabryczne silniki jednego z czołowych producentów (Renault), lecz w maju 1998 roku wiadomym było już, że Renault wycofuje się z F1 i umowę podpisano z Supertec Sport. Silniki do BARu trafiły pod nazwą Mecachrome (Benetton posiadał takie same silniki pod nazwą Playlife, natomiast Williams Supertec). Silniki były bardzo drogie i bazowały w głównej mierze na Renault V10 z 1997 roku, więc nie były to najnowsze konstrukcję.

Wielka burza, wywołana w mediach podczas prezentacji, kiedy to pokazano ten sam bolid w dwóch różnych barwach (Jacques Villeneuve miał wystartować w barwach Lucky Strike, natomiast mistrz serii GT i F3000 Ricardo Zonta w barwach 555). FIA szybko zareagowało na takie posunięcie marketingowe Craiga Pollocka i nakazało wystawić bolidy w takich samych barwach. W końcu skończyło się na tym iż połowa bolidu była w barwach 555 a druga w barwach Lucky Strike, a wzdłuż osi pojazdu przechodził "zamek błyskawiczny". Lecz pierwszy sezon okazał się kompletną porażką, auto było niekonkurencyjne, źle się prowadziło i awaryjne. Mimo takiego "startu" na sezon roku 2000, udało podpisać się umowę z Hondą. Dało to początek wspaniałym rezultatom, silnik miał moc, auto prowadziło się nieporównywalnie lepiej. Sezon zakończyli na 5. miejscu w klasyfikacji konstruktorów i już wtedy zaczęły się spory i krytyka wewnątrz zespołu, która doprowadziła do zmiany na stanowisku szefa zespołu na początku sezonu 2001. Został nim David Richards, do tej pory zajmujący się prowadzeniem zespołu PRODRIVE, odpowiedzialnego za auta Subaru w Rajdowych Samochodowych Mistrzostwach Świata. Zespół techników i inżynierów w ciągu roku został praktycznie w całości wymieniony. Nowym głównym inżynierem został Geoff Willis. Honda została przekonana na początku 2003 roku, aby to związać się na stałe z BAR'em (jak wiadomo od 2001 roku miał miejsce nieoficjalny pojedynek Jordana i BARu, które otrzymywały te same silniki, a zespół który na koniec sezonu miałby większą ilość punktów otrzymałby kontrakt na indywidualne "dostawy"). W 2003 Jordan związał się z powracającym Fordem, a BAR otrzymał jako jedyny silniki Hondy. Do sezonu 2003 BAR-HONDA przystąpił z wielkimi nadziejami, posiadając w swoim składzie Jacques'a Villeneuve'a i Jensona Buttona, który opuścił Renault. Kanadyjczyk w końcu dał za wygraną i odszedł z zespołu, reprezentując jego barwy nieprzerwanie od samego początku. Zespół ten tak naprawdę miał być stworzony właśnie z myślą o Villeneuvie, lecz przyczynił się jedynie do stopniowego końca jego kariery. W Japonii 2002 został on już zastąpiony przez Takumę Sato (do tej pory testera BARu, a w 2002 kierowcę Jordana).

Sezon 2003 BAR rozpoczyna z nowym bolidem (006), który mechanicy nazwali "sexy lady" wzorowanym na Ferrari F2003-GA, oraz nowym dostawcą opon (od 1999 był to Bridgestone), firmą Michelin. Już testy przed sezonem pokazały, że nowy bolid będzie bardzo szybki i potwierdziło się to w Australii gdzie Jenson Button nawiązał walkę z Williamsami Ralfa Schumachera i Juana Pablo Montoyi. W Malezji Brytyjczyk w końcu wywalczył swoje pierwsze podium w karierze, a Takuma Sato startując z ostatniego rzędu na 3 okrążenia przed końcem awaria silnika pozbawiła pierwszego punktu za 8. miejsce.

Sato przed sezonem zapowiadał że jego celem jest znalezienie się raz na podium, natomiast celem Jensona jest wygranie wyścigu i trzy - cztery pobyty na podium w ciągu sezonu, jak widać te zapowiedzi samych kierowców i szefostwa nie były ani trochę przesadzone.