Giuseppe Farina

Włochy
Giuseppe Farina
autograf Giuseppe Farina a
data urodzenia
1906-10-30
miejsce urodzenia
Turyn
debiut
British Grand Prix - 1950
data śmierci
1966-06-30
miejsce śmierci
Argentine (Francja)
Giuseppe Farina - osiągnięcia i statystyki
wszystkie wyniki: zobacz
mistrz świata: 1950 |
ilość zgłoszeń: 37
ilość wyścigów: 34
ilość zwycięstw: 5
ilość 2 miejsc: 9
ilość 3 miejsc : 6
ilość zdobytych pole position: 5
ilość startów z pierwszego rzędu: 16
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 6
ilość dnf* 9
 
Giuseppe Farina - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji kierowców
1955 10.4 5
1954 6 8
1953 26 3
1952 25 2
1951 19 4
1950 30 1

punkty w sumie: 116.4

Giuseppe Farina
lista samochodów
lista zespołów

Giuseppe Farina - biografia/ artykuły

Pierwszy wyścigowy mistrz świata, Giuseppe Farina, był kierowcą niezwykłym nie tylko z tego względu, iż posiadał tytuł doktora praw. Wywodząc się z bogatej rodziny włoskiej, Farina otrzymał swój pierwszy samochód, mały 2-cylindrowy Temperino, w wieku... 9 lat. Nic więc dziwnego, że tak wcześnie zaczęty flirt z motoryzacją musiał skończyć się tym najmocniejszym rodzajem zaangażowania: pasją do wyścigów. W dodatku ojciec Fariny również brał udział w lokalnych zawodach jako amator. Będąc jeszcze studentem Giuseppe wystartował na Alfie Romeo w wyścigu górskim Aosta- Grand St. Bernard, z niezłomnym postanowieniem pokonania w tej rywalizacji swego ojca. Farina senior ukończył zawody na 4 miejscu, junior zaś... w szpitalu, jako były posiadacz Alfy Romeo. Odwaga, a nawet skłonność do ryzyka cechowały go również wtedy, gdy był już uznanym zawodnikiem, stąd stosunkowo znaczna liczba wypadków w sportowym życiorysie Fariny i niezliczona liczba złamań, oparzeń i drobniejszych urazów. W latach trzydziestych Farina jeździł na prywatnych Maserati i Alfach Romeo, a jego żywiołowy styl spodobał się Tazio Nuvolariemu, który wkrótce stał się przyjacielem i "profesorem" Fariny. Potem przeniósł się do nowo utworzonego w 1938 r. zespołu fabrycznego Alfy Romeo- w wyścigach GP nie był co prawda w stanie pokonać zespołów niemieckich, lecz dwukrotnie został wyścigowym mistrzem kraju. Wielka kariera Fariny rozpoczęła się jednak dopiero po wojnie, kiedy to znalazł się w szeregach odtworzonego zespołu Maserati, a potem Alfy Romeo. Cztery sezony, podczas których wyróżnił się swym stylem, przejętą od Nuvolariego techniką prowadzenia samochodu przy całkiem wyprostowanych ramionach oraz szybkością, zostały uwieńczone tytułem wyścigowego mistrza świata w roku 1950, w pierwszym roku rozgrywania mistrzostw. W zespole Alfy Romeo startowało wówczas trzech słynnych "panów F": Farina, Fangio i Fagioli. Po wycofaniu się Alfy Romeo pod koniec sezonu 1951 Farina przyjmuje propozycję startów w zespole Ferrari. Ten sezon nie jest zbyt udany, Farina ma sporo kraks, ale za to następny, 1953, jest szczególnie bogaty. Farina odnosi sukcesy zarówno w wyścigach GP, jak i w długodystansowych zawodach samochodów sportowych, plasując się w klasyfikacji mistrzostw świata na 2 pozycji za Ascarim. Szczególny poklask zyskało mu zwycięstwo w GP RFN, podczas którego przy znacznej szybkości oderwało się od jego Ferrari przednie koło! Farina nie tylko opanował wóz i uniknął wypadku, ale po wymianie uszkodzonej piasty wygrał wyścig. Rok 1954 był szczególnie pechowy dla Fariny - dwa poważne wypadki: kraksa na trasie Mille Miglia i pożar samochodu podczas treningu na Monza praktycznie odsunęły go na cały rok od wyścigów. W styczniu 1955 r. z nie zagojonymi jeszcze śladami po oparzeniach wyjechał do Argentyny, gdzie startował aplikując sobie przed wyścigiem silne środki przeciwbólowe. Pomimo entuzjazmu i determinacji Fariny, rekonwalescencja była powolna, dolegliwości utrzymywały się i w końcu rozsądek przeważył: "Nino" zrezygnował z czynnego uprawiania sportu. Nadal można go było spotkać na wyścigowych torach w charakterze przedstawiciela najpierw Jaguara, potem Alfy Romeo. Zaprojektował nawet napędzany silnikiem Ferrari, wóz przeznaczony na wyścig w Indianapolis, lecz przedsięwzięcie okazało się niewypałem. W 1966 r. jadąc swym prywatnym Fordem Cortina-Lotus na wyścig o GP Francji wpadł w poślizg i uderzył w słup telegraficzny. Farina, który wychodził cało z najbardziej nieprawdopodobnych sytuacji na wyścigowych torach, zginął w najbanalniejszym wypadku drogowym. Na podstawie: "Zarys historii sportu samochodowego" - Jan A. Litwin Tekst opublikowany dzięki uprzejmości Przemysława Kempiskiego
autographs.f1.klub.info.pl