Jim Clark

W.Brytania
Jim Clark
autograf Jim Clark a
data urodzenia
1936-03-04
miejsce urodzenia
Kilmany, Szkocja
debiut
Grote Prijs van Nederland - 1960
data śmierci
1968-04-07
miejsce śmierci
Hockenheim (Niemcy)
Jim Clark - osiągnięcia i statystyki
wszystkie wyniki: zobacz
mistrz świata: 1965 | 1963 |
ilość zgłoszeń: 74
ilość wyścigów: 73
ilość zwycięstw: 25
ilość 2 miejsc: 1
ilość 3 miejsc : 6
ilość zdobytych pole position: 33
ilość startów z pierwszego rzędu: 42
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 28
ilość dnf* 24
 
Jim Clark - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji kierowców
1968 9 11
1967 41 3
1966 16 6
1965 54 1
1964 32 3
1963 54 1
1962 30 2
1961 11 7
1960 8 8

punkty w sumie: 255

Jim Clark
lista samochodów
lista zespołów

Jim Clark - biografia/ artykuły

Jim Clark należy do grana najlepszych kierowców wyścigowych w całej historii sportu samochodowego. Tak, jak jego wielcy poprzednicy: Nuvolari, Fangio czy Moss, posiadał wrodzoną zdolność panowania nad samochodem w warunkach jazdy wyścigowej, umożliwiającą mu wyraźne górowanie nad przeciwnikami. Zwyciężył w 25 wyścigach Grand Prix, jeżdżąc przez cały czas swej kariery w barwach brytyjskiej firmy Lotus. Clark był synem szkockiego farmera. Rozpoczął starty w latach 1956-1958, biorąc udział w lokalnych imprezach za kierownicą DKW, a potem Porsche, Jaguara i Lotusa. W 1960 r. został zaangażowany do fabrycznego zespołu Lotusa i wraz z Taylorem zdobył ex aequo mistrzostwo Wielkiej Brytanii w wyścigach F Junior. W następnym roku startował już w wyścigach F2 i F1, a także na Aston Martinie w zawodach samochodów sportowych. Pod koniec sezonu 1961 na jego karierę poważnym cieniem kładzie się śmiertelny wypadek von Tripsa podczas GP Włoch, kiedy to w wyniku kolizji samochodów Clarka i Tripsa Ferrari Niemca wpadł w tłum widzów zabijając kierowcę i 11 widzów. Niektórzy komentatorzy prasowi usiłują obarczyć odpowiedzialnością za ten wypadek Clarka, choć zarzuty są bezpodstawne. W 1962 r. Clark jest już zaliczany do czołówki europejskich kierowców wyścigowych - zwycięża w 4 wyścigach GP za kierownicą nowego, rewelacyjnego Lotusa 25, lecz szanse na mistrzostwo świata przekreśla defekt silnika podczas ostatniej eliminacji mistrzostw, GP Afryki Płd. W ciągu trzech następnych sezonów Clark wygrał 16 wyścigów GP i zastał powszechnie uznany za jednego z największych kierowców wyścigowych wszechczasów. Zdobył dwa tytuły mistrza świata, wygrał serię Tasman w 1965 r., w tym samym sezonie na Lotusie 38 pokonał elitę kierowców amerykańskich w ich koronnej Imprezie: 500 mil Indianapolis (był pierwszym Europejczykiem, który dokonał tego wyczynu od czasów zwycięstwa Thomasa na Delage w 1914 r.). Zwyciężał zazwyczaj w typowym dla siebie stylu: zaraz po starcie obejmował prowadzenie, którego nie oddawał aż do mety wyścigu. Wykazywał ogromną wszechstronność; choć głównie koncentrował się na wyścigach GP, sporadycznie brał także udział w wyścigach F2, w zawodach samochodów turystycznych, sportowych, w amerykańskich wyścigach USAC i NASCAR na torach owalnych, a nawet w rajdach (w 1966 r. wystartował na Fordzie Cortina-Lotus w rajdzie R.A.C. i po przejechaniu połowy dystansu ku zdumieniu obserwatorów zaczął ustanawiać na odcinkach specjalnych czasy mieszczące się w pierwszej piątce najlepszych, przesuwając się coraz wyżej w klasyfikacji generalnej był na 6 miejscu, gdy niegroźny wypadek zakończył tę sensacyjną jazdę). Pierwsze dwa sezony 3-litrowej F1 nie były dla Ciarka pomyślne, gdyż samochody Lotus nie dysponowały dobrymi silnikami. Pomimo to zwyciężył w 5 dalszych wyścigach GP i dwukrotnie, w 1967 i 1968 r., triumfował w serii Tasman. Początek sezonu 1968 r. wykazał przewagę Lotusów wyposażonych w nowe silniki Cosworth, gdy Clark i Hill zajęli dwa pierwsze miejsca w wyścigu o GP Afryki Płd., otwierającym rozgrywki. Clark był głównym faworytem do mistrzowskiego tytułu, lecz w niecałe trzy miesiące później zginął podczas wyścigu F2 na torze Hockenheim, kiedy jego Lotus z nie wyjaśnionych do dziś przyczyn wypadł przy znacznej szybkości z trasy i rozbił się doszczętnie o rosnące na poboczu trasy drzewa. Śmierć CIarka miała szczególnie tragiczny wydźwięk, gdyż Szkot uważany był za uosobienie bezpiecznej jazdy i nie przytrafił mu się do tej pory ani jeden poważny wypadek. Jego rodzice stworzyli ze zgromadzonych przez syna pieniędzy fundację nazwaną jego imieniem, finansującą badania zmierzające do poprawy bezpieczeństwa w sporcie samochodowym. Na podstawie: "Zarys historii sportu samochodowego" - Jan A. Litwin Tekst opublikowany dzięki uprzejmości Przemysława Kempiskiego
autographs.f1.klub.info.pl