Alberto Ascari

Włochy
Alberto Ascari
autograf Alberto Ascari a
data urodzenia
1918-07-13
miejsce urodzenia
Mediolan
debiut
Grand Prix de Monaco - 1950
data śmierci
1955-05-26
miejsce śmierci
Monza
Alberto Ascari - osiągnięcia i statystyki
wszystkie wyniki: zobacz
mistrz świata: 1953 | 1952 |
ilość zgłoszeń: 36
ilość wyścigów: 32
ilość zwycięstw: 13
ilość 2 miejsc: 4
ilość 3 miejsc : 0
ilość zdobytych pole position: 14
ilość startów z pierwszego rzędu: 21
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 10
ilość dnf* 14
 
Alberto Ascari - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji kierowców
1955 0 25
1954 1 25
1953 34.5 1
1952 36 1
1951 25 2
1950 11 5

punkty w sumie: 107.5

Alberto Ascari
lista samochodów
lista zespołów

Alberto Ascari - biografia/ artykuły

Alberto był synem znanego kierowcy wyścigowego okresu międzywojennego Antonio Ascariego, stykał się zatem ze sportem samochodowym od wczesnego dzieciństwa. Gdy miał zaledwie 7 lat, jego ojciec zginął na torze Montlhery. Pomimo tego młody Alberto również dążył do kariery kierowcy wyścigowego. W ostatnich latach przed wybuchem II wojny światowej startował w wyścigach motocyklowych na Moto-Bianchi. W kwietniu 1940 r. Ferrari zaproponował mu start w Mille Miglia za kierownicą pierwszego opartego na zespołach Fiata 1,5-litrowego modelu Ferrari 815. Ascari prowadził w kasie, lecz defekt silnika zaledwie 145 km od startu przekreślił jego szanse. W 1947 r. Ascari uczestniczył w niecodziennym wyścigu, w którym kilkunastu czołowych kierowców europejskich rywalizowało ze sobą prowadząc takie same samochody: Cisitalia 1100 cm3. Zajął w tym wyścigu 2 miejsce za Cortesem, zostawiając w pokonanym polu takie sławy, jak Chiron, Brivio czy Taruffi. Wkrótce potem zaproponowano mu miejsce w zespole Scuderia Ambrosiana, jeżdżącym na fabrycznie przygotowanych Maserati i w ten sposób Włoch wkroczył na scenę wyścigów GP. W tym sezonie prześladowały go liczne defekty samochodu i zwyciężył tylko w jednym wyścigu, w Modenie. Równocześnie zaprzyjaźnił się bardzo z należącym do tego samego zespołu Luigim Villoresi, który wprowadzał go w arkana techniki jazdy wyczynowej. Wkrótce zresztą uczeń prześcignął nauczyciela: w pierwszym wyścigu sezonu 1948 w San Remo Ascari triumfował prowadząc nowy model Maserati. W 1949 r. Ascari zmienił zespól, przenosząc się do ekipy Ferrari, z którą był już związany do końca swej kariery. Ten sezon otworzył najbardziej bogaty w sukcesy okres w jego życiu. Zaczęto go uważać za jednego z najszybszych kierowców na świecie, choć znany był z tego, że najbardziej lubił prowadzić wyścig od startu. Nie musiał wtedy zwracać uwagi na rywali i lepiej się koncentrował. W przeciwieństwie do większości zawodników jechał znacznie gorzej, gdy ktoś go wyprzedzał. Cechowało go ponadto wyjątkowe opanowanie: ani przed startem, ani za kierownicą samochodu nie zdradzał nigdy jakichkolwiek oznak zdenerwowania. Dał się również poznać jako człowiek o wyjątkowej kondycji i wytrzymałości- wyścigi w Argentynie czy Brazylii, rozgrywane przy temperaturach powyżej 400C, kończył z reguły w doskonałej formie, podczas gdy jego rywale słaniali się na nogach po wyjściu z samochodu. Ascari osiągnął największe sukcesy startując na 2-litrowym modelu Ferrari 500 w okresie, gdy większość wyścigów GP organizowana była właśnie dla samochodów 2-litrowych, a więc F 2. Ascari był niepokonany: dość łatwo zdobył mistrzostwo świata w latach 1952 i 1953, kiedy to zwyciężył w ponad 20 wyścigach. Po wejściu w życie nowej formuły 1 w 1954 r. Ascari został zaangażowany do zespołu Lancii, lecz samochody F 1 nie były jeszcze gotowe do startów i jedynym sukcesem Ascariego w tym sezonie było zwycięstwo w Mille Miglia na sportowym modelu Lancii. Sezon 1955 rozpoczął się pomyślnie dla Ascariego: wygrał dwa lokalne wyścigi w Turynie i w Neapolu, a potem wyszedł z życiem z przymusowej kąpieli podczas GP Monaco, kiedy to jego samochód wypadłszy z trasy znalazł się na dnie dochodzącej do toru zatoki morskiej. W cztery dni później podczas testowania nowej 3-litrowej sportowej wersji Ferrari na torze Monza z zupełnie nie znanych przyczyn stracił panowanie nad wozem i przekoziołkował. Zmarł w parę minut później w wyniku ciężkich urazów czaszki spowodowanej nie włożeniem hełmu ochronnego. Na podstawie: "Zarys historii sportu samochodowego" - Jan A. Litwin Tekst opublikowany dzięki uprzejmości Przemysława Kempiskiego
autographs.f1.klub.info.pl